تو نیستی که ببینی ,
چگونه عطر وجود تو در عمق لحظه ها جاری ست .

چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست .
چگونه جای تو در جان زندگی سبز است

هنوز پنجره باز است .
تو از بلندی ایوان به باغ می نگری .

درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها ,
به آن ترنم شیرین ,
به آن تبسم مهر ,
به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند .

تمام گنجشکان ,
که در نبودن تو ,
مرا به باد ملامت گرفته اند ;
تو را به نام صدا می کنند !

هنوز نقش تو را از فراز گنبد کاج ,
کنار باغچه ,
زیر درخت ها ,
لب حوض ,
درون آینه پـــاک آب می نگرند !

تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده ست ,
طنین شعر نگاه تو در ترانه من .

تو نیستی که ببینی چگونه می گردد ,
نسیم روح تو در باغ بی جوانه ی من .

چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید ,
به روی لوح سپهر ,
تو را چنان که دلم خواسته ست , ساخته ام .

چه نیمه شب ها , وقتی که ابر بازیگر ,
هزار چهره , به هر لحظه می کند تصویر .

به چشم همزدنی ,
میان آن همه صورت تو را شناخته ام .

به خواب می ماند ,
تنها به خواب می ماند ,
چراغ , آینه , دیوار , بی تو غمگینند .
تو نیستی که ببینی چگونه با دیوار ,
به مهربانی یک دوست از تو سخن می گویم .

تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار ,
جواب می شنوم .

تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو ,
به روی هر چه درین خانه است ,
غبار سربی اندوه بال گسترده است .

تو نیستی که ببینی دل رمیده ی من ,
بجز تو یاد همه چیز را رها کرده ست !

غروب ها ی غریب ,
در این رواق نیاز ,
پرنده ساکت و غمگین ,
ستاره بیمار است .

دو چشم خسته من ,
در این امیــد عبث ,

دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است . . .

تو نیستی که ببینی !